|
|
 |
Okunma |
|
34
|
AYIN HİKAYESİ (İMKANSIZ AŞK)
Ay, Hep Karanlığın Bağrında Doğar Ve Akşamın İlk Vakitlerinde Başlar Ay Işığının Hikâyesi...
Gökyüzünün Mavi Yüzü Siyaha Bürününce Yıldızlar Doluşunca Gözlerinde Gökyüzünün Ay Doğar Bi Yandan...Sevgiliye Kavuşma Heyecanıyla... Sevgili; Sonsuzluğa Uzanan Masmavi Güzelliğinin Bütün İhtişamıyla Mavi Denizdir... Oysa Ay Geceyi Simgeler Karanlığı Ümitsizliği...
İşte Bu Yüzden Aya Hiç Yüz Vermez Deniz, Çünkü O Karanlıktır...Gecedir Hayatın Durduğu Anlardır; Oysa Kendisi Hayattır...
Martılar Uçuşur Etrafında Ümit Verir Kendisini İzleyenlere Can Olur İçindekilere Küçük Nehirler Akar Bağrına Okyanus Olur Sonra Yağmur Damlalarının Sonsuzluğunda Büyür; Oysa Ay Karanlığın Ortasında Yıldızların Arasında...Yalnız Başına Yaşar, Güneş Doğana Kadardır Ömrü...Mevsimi Yoktur Ay, Kalabalıklar İçinde Yalnızlıktır Onun İçin...
İmkânsızı Sevmiştir Gökyüzünün Yalnız Yüzü...
Bütün Gün, Güneşin Ardında Gizlenir Akşam Olmasını Bekler...Akşam Olup Sevgiliye Kavuşmayı Düşler, Karanlıkta Hayat Bulur Aşkı...Onu Bi Tek Geceleri Görebilmektedir...
Gece Olup da Gökyüzü Yıldızlarla Doluşunca Doğar Ay, Karanlığın Bağrında Işık Olur Sanki Gözlerinin İçi Gülüyormuşçasına, Gülümser Denize Doğru Deniz Oralı Olmasa da, Ay Işığı Düşer Denize; Sanki Sevgilinin Yanağını Okşarcasına... Yakamoz Düşer Denizin Saçlarına...Yağmurlar Düşer Her Gece; İmkânsızı Sevmenin Hüznüdür Bunlar...
Asla Kavuşamayacağını Bile Bile Yine de Tutkuyla Sevebilmektir AŞK...
Sevgiliyle Bi Ömür Beraber Olmakta Var Hayatta; Sadece Çok Kısa Anlarda Beraber Olup Dolu Dolu Yaşamakta Var Sevgini...
|